En toen waren we even stil

  • Gemaakt op: 16-11-2015 00:00
  • |
  • Gewijzigd op:
  • |
  • Geplaatst door: Frans Niekel
  • |
  • Auteur:  
  • |
  • Fotograaf:  

​​​Alle leerkrachten in de bovenbouw hebben met elkaar afgesproken om het in de klas met de kinderen te hebben over de aanslagen in Parijs. Wie doen dit; waarom doen ze dat? Willekeurige moordpartijen op onschuldige burgers in een theater, op een terras, gewoon op straat.

We vertellen de kinderen dat geweld alleen maar meer geweld oproept en niet oplost. Dus ook de reacties van onze regeringsleiders: "het is oorlog" en "we vernietigen ze"​ leiden nergens toe. Ja, naar nóg meer geweld en nog meer haat. 

Willen we dat onze kinderen komen te leven in een betere wereld, dan moeten we die spiraal van verschrikkingen stoppen. Wie plegen dit soort aanslagen? Voornamelijk jongelui die teleurgesteld zijn in de maatschappij; werkelozen zonder inkomen, zonder gezin, vaak zonder opleiding. Jongeren zonder toekomstperspectief, die gevoelig zijn voor de retoriek van gewetenloze terroristenronselaars.
Ik geloof, dat de oplossing vooral gezocht moet worden in opvoeding en onderwijs, werk en inkomen, hoop en vertrouwen bieden in een toekomst, die voor ons allen beter is. Niet in het hiernamaals maar hier, op onze kleine planeet Aarde. Niet met wereld- en regeringsleiders die oproepen tot vernietiging en meer geweld, maar met een nieuwe Nelson Mandela, Mahatma Ghandi of Martin Luther King.

Ik weet het, wij vormen een druppel op een gloeiende plaat. Toch kennen we het verhaal van het mosterdzaadje dat rotsen kan splijten. Zo kunnen vele mosterdzaadjes het verschil in de wereld maken. Als we elkaar maar weten te vinden; niet om te splijten, maar om te verbinden.
Ik schrijf dit op persoonlijke titel, maar ik ben ervan overtuigd dat velen met mij er nét zo over denken; collega's en ouders. Wij zijn de opvoeders van een generatie die het beter zou kunnen doen, alleen moeten wij ze die kans wel geven.​

Frans Niekel, directeur 

Foto's

Video's

Meer informatie