• Column
Column Marloes

De nieuwste column van Marloes Hartman, intern begeleider en orthopedagoog op de St. Augustinus en de Satelliet.


We zijn begonnen!

Een fonkelnieuw schooljaar. Voor iedereen een frisse start. Voor de deur staan kinderen met opgetogen gezichtjes, groot en klein. Opwinding. Hooggespannen verwachtingen. Hier en daar heerst nog wat slaperigheid. Want niemand slaapt echt lekker, dat nachtje voor de eerste schooldag. Nieuwe spullen mee van thuis, keurig opgeborgen in een nieuwe tas of etui. Het tintelt van de goede voornemens en hernieuwde energie. Binnen is de nieuwe leerkracht, wachten nieuwe avonturen, nieuwe boeken en lege schriften.

Tenminste…

Op St. Augustinus is er iets anders dan normaal. Er is meer nieuwigheid dan anders. De combinatiegroepen in de midden- en bovenbouw zijn verdwenen. Er zijn drie nieuwe leerkrachten. Het nieuwe lokaal is in gebruik genomen. De oude rekenmethode is de deur uit. Maar er is meer. In de groepen 4, 5 en 6 ontbreekt iets. Waar zijn de lesboeken, waar zijn de nieuwe schriften? Wat is het leeg!

St. Augustinus is tijdens deze zomervakantie de 21e eeuw binnen gewandeld. Het hele team heeft, na vooronderzoek van de directie en de ICT’er, vol enthousiasme gekozen voor tabletonderwijs in de vorm van Snappet. Goedkeuring en steun van het ASKO bestuur volgden. In de eerste week kwamen de tablets binnen. Kratten met een kleurige inhoud. Kleine tablets voor groep 4 en 5, grotere tablets met toetsenbord voor groep 6. Onze ICT’er was direct druk met opladen, instellen, uitdelen en nieuwsgierige aagjes (van alle leeftijden) op afstand houden. En nu zijn we begonnen. Het enthousiasme binnen de school is groot, maar zo’n eerste digitale periode lijkt vooral een speurtocht in cyberspace. De leerstof voor de juiste groep instellen, checken of het echt werkt. En hoera! We hebben Wi-Fi ! Al snel kwamen de vragen. ‘Wat moet ik instellen voor kinderen die op een ander niveau werken? Hoe kan ik mijn dyslecten op de juiste manier begeleiden? Mijn les op de tablet is een totaal andere dan in mijn handleiding, wat nu? Hoe zet ik dit in mijn groepsplan?’ En zo verder. Gelukkig kwamen er snel supervisie bijeenkomsten. Vragen werden verzameld, waar mogelijk beantwoord en zo nodig via de mail voorgelegd aan een Snappet-deskundige.

Wat ik zelf geweldig vind om te zien, is wat deze onderwijsvernieuwing met het team doet. Snappet start dit jaar in drie groepen, maar iedereen is bij deze ontwikkeling betrokken. Iedereen wil weten hoe het moet, hoe het gaat. Bij de eerste supervisie bijeenkomst was het hele team aanwezig, terwijl het vooral bedoeld was voor de leerkrachten van groep 4,5, en 6. Van kleuterjuf tot bovenbouwer. Iedereen had een actieve rol, men dacht met elkaar mee, vroeg door of stelde iets voor. Een startende leerkracht had net zoveel in te brengen als een ervaren leerkracht. We leren van en met elkaar. Het is een feit dat Snappet deze spontane teambuilding bewerkstelligd heeft. En dat vind ik mooi.

Hoe prominent het tabletonderwijs zich gaat profileren in onze dagelijkse schoolpraktijk, is afwachten. Deze week nog verscheen in het nieuws dat het toenemende gebruik van multimedia als leermiddel niet tot betere schoolprestaties leidt. De toekomst zal het ons leren. Maar tot die tijd, let’s Snappet!