• ASKOfette
Ad gaat met pensioen

In de rubriek ASKOfette dit keer aandacht voor ASKO directeur  Ad Schuffelen van de Mijlpaal, van kinds af aan letterlijk met de ASKO verbonden. Hij gaat met pensioen. Een portret van een markante persoonlijkheid.

 

Op 27 oktober 2016 sluit Ad Schuffelen de deuren van De Mijlpaal voor het laatst.

Ad heeft twee mijlpalen bereikt: 40 jaar in het onderwijs en bijna 25 jaar aan het roer gestaan van De Mijlpaal. Reden om over het werkzame leven na te denken. De uitkomst: een mooi moment om met pensioen te gaan.

Ad vertelt waarom hij besloten heeft er een punt achter te zetten. Hij heeft De Mijlpaal vanaf het eerste uur opgebouwd, van 0 leerlingen tot het hoogtepunt van 750 leerlingen. Hij heeft bij deze schoolopbouw alle ontwikkelingen meegemaakt. Het leerlingaantal is nu weer wat gedaald. De inspectie is in maart 2016 geweest en heeft een goed oordeel gegeven. Ad vindt dat zijn werk klaar is. De school staat goed op zijn fundament, hij kan met een gerust hart weg, iemand anders moet het nu gaan doen. Daar hoort een nieuwe directeur bij die met volle energie deze grote school overneemt. Want de energie speelt ook mee bij Ad. Op lichamelijk gebied, de jaren gaan tellen, want hij is 61 jaar en de kwaaltjes komen. Maar ook wat betreft de ontwikkelingen op onderwijsgebied. Met de bezuinigingen en de komst van passend onderwijs, moet er meer gebeuren met minder geld. Dat is een zware klus waar Ad de verantwoordelijkheid niet meer voor wil dragen. Ad is blij met zijn opvolger, Bas van der Geest. Het geeft hem rust en vertrouwen. De school komt in goede handen en de school kan zo door op de ingeslagen weg.


ASKO-jubileum
Ad groeide de eerste jaren van zijn leven op in het Noord-Hollands dorp, Noord Scharwoude. Daar tussen de kool snoof hij de geur van het platteland op en hoorde hij de roep van de weidevogels. Toen hij op zijn zevende met zijn ouders naar Osdorp verhuisde, kreeg hij op de Paulusschool les van een meester, die aan de hand van opgezette dieren vaak natuurles gaf. Hij genoot ervan, maakte het bij hem iets los van vroeger? Bij Ad thuis hadden ze ook een paar opgezette dieren en hij nam ze mee naar school. Deze meester was een inspiratiebron voor Ad om later ook voor het onderwijs te kiezen.
Na de Pedagogische Academie begon Ad in 1976 aan zijn eerste invalbaan op de Lukasschool. Daarna ook op de Petrus Canisius. Toen volgde de militaire dienstplicht, waar hij na zijn opleiding een leidinggevende taak kreeg als reserveofficier. Op de Rosaschool werkte hij in het ziekteverlof van een non. Jawel, ook in Amsterdam speelde het katholicisme een rol! En na een jaar volgde zijn eerste grote, vaste baan als leerkracht op de Botteloef van een groep 8 en later daar als adjunct en IB-er.
We concluderen dat er nóg een jubileum gevierd kan worden. Ad ging als kind al naar een ASKO-school, dus hij heeft wel 45 jaar met de ASKO te maken gehad…..

OGO
In zijn Botteloef-tijd volgde Ad een IB-opleiding, niet echt wetende dat het een OGO-IB-opleiding was. En hij werd gegrepen door het OGO-onderwijs.
“Ik gaf bijvoorbeeld geschiedenisles over de Romeinen, maar als ik een half jaar later iets vroeg over de Romeinen keken de leerlingen mij schaapachtig aan. Ik dacht, ik doe hier iets verkeerd, waarom weten de kinderen het niet meer?”
OGO gaf het antwoord. Je moet zorgen dat het aantrekkelijk voor kinderen is en dat je aansluit bij de belevingswereld van kinderen. Daar moet je als leerkracht de lessen op ontwerpen. Dan zijn de kinderen zelf gemotiveerd om dingen te leren. Dat is het mooie van OGO .”Ik ben er trots op dat de ouders enthousiast zijn over het onderwijs en dat de kinderen met een ‘big smile’ de school inlopen”.

Zand
Dus toen Ad in 1992 solliciteerde naar de baan van directeur van een nieuw op te richten school in de nieuwbouwwijk Nieuw-Sloten, gaf hij een presentatie over OGO-onderwijs. En hij werd meteen aangenomen.
Een nieuwe school beginnen vond hij geweldig. Er was alleen maar één grote zandbak. Het was een grote uitdaging en het heeft hem zeeën van tijd gekost. De eerste zomervakantie was hij 4 weken op zijn werk en 2 weken op vakantie. Hij deed de inschrijvingen op zaterdag in de bouwkeet, want dan was de keet vrij. Hij ging flyeren in de wijk langs de nieuwe huizen met zijn twee oudste kinderen. Hij was druk met de bouw en met het opzetten van het onderwijs. Ook was hij altijd druk met het heen en weer slepen van zijn computer, want een laptop was er nog niet. Hij gooide de pc elke dag achter in zijn auto. Als hij ‘m liet staan, kon hij gestolen worden. De school was toen in twee bedrijfspanden naast de huidige locatie Westmallepad gehuisvest Hij moest alles zelf doen, maar dit pionieren gaf hem energie.
Op de 1e schooldag (24 aug 1992) startten ze met meer dan honderd kinderen in 4 groepen. Wat Ad o.a. bijgebleven is dat alle groepen door het zand moesten ploeteren om bij de gymzaal in Oud-Sloten te komen. Een gymzaal was er immers nog niet.


Ad was steeds voorbereid op de verdere groei van de school. Van 4 naar 6 naar 9 in het eerste jaar en uiteindelijk naar 29 groepen. Personeel zoeken, meubilair aanschaffen. Het was leuk: Steeds de organisatie omgooien, want met 60 personeelsleden uan je niet vergaderen; een tweede locatie ontwerpen met de architect. Eerst een tijdelijk en daarna een permanent gebouw. De school ontwikkelde zich snel en hij ook.


Hij is zijn vrouw dankbaar dat ze hem steunde, maar na 5 jaar herinnerde ze hem eraan dat er thuis nog een gezin met 3 kinderen was. Hij vond dat ze gelijk had en hij had inmiddels de nodige goede mensen om zich heen verzameld aan wie het werk kon worden gedelegeerd. Het was anders op twee plekken niet goed gegaan, zo beweert hij.

Samen
Er is weinig verloop onder het personeel. Ad omschrijft de cultuur in de school als gemoedelijk, de mensen werken hard en hebben het leuk met elkaar. Ad heeft ongelooflijk veel waardering voor de leerkrachten die nog steeds met veel plezier lesgeven in deze moeilijke tijd van grote groepen en Passend Onderwijs.
Zijn bijdrage is om op een natuurlijke manier de boel bij elkaar te houden. Op zoek te gaan naar verbinding. Dit gaat hem makkelijk af: “Zo ben ik nou eenmaal”.
Hij geniet ervan om te zien dat de leerkrachten zich ontwikkelen. Zo presenteerden de ontwikkel- en onderzoeksgroepen begin juli zelf de plannen voor 16-17 aan het hele team. “Ik ben niet meer nodig, ze kunnen het helemaal zelf! “


Heftig jaar
Het moeilijkste jaar voor Ad was 2007/2008. Toen zijn er twee leerkrachten en een leerling overleden. Alice Holla, IB-er, heeft samen met Ad de school vanaf de start opgebouwd, zij was de OGO-specialist van De Mijlpaal. Zij overleed in januari 2008, heel verdrietig. Gerbrich Bosma, leerkracht, gespecialiseerd in pedagogisch klimaat, overleed in de zomer van 2007.
En Muni, een kleuter, overleed in het najaar van 2008. Ad vertelt dat er toen een grote verbondenheid was in het team. Samen met een specialist rouwverwerking is er gewerkt aan twee kunstwerken, ter herinnering aan Alice, Gerbrich en Muni. Samen met hun families zijn de kunstwerken onthuld. Een heel bijzondere gebeurtenis.


Toekomst
Ad zal zich niet vervelen, want hij kan op 27 oktober meteen door met zijn gereedschapskist naar zijn oudste zoon. Die heeft een huis gekocht en daar moet nog veel geklust worden. En daar houdt Ad van. ”Klussen is leuk en je ziet meteen resultaat, in tegenstelling tot het onderwijs, daar gaat het wat langzamer”.
Grote reizen naar verre landen heeft Ad al achter de rug waaronder Australië, Canada, USA en Azië. Als het even mogelijk heeft hij daar ook gedoken, want de onderwaterwereld heeft ook sterk zijn interesse. Na het overlijden van Alice kwam het besef dat het leven zomaar afgelopen kan zijn, dus stel niet uit wat je nu kan doen.


En nu?
Zijn vrouw werkt nog een paar jaar, dus hij wordt meer en meer de kok in huize Schuffelen….